از :هفته نامه ی امید جوان. به قلم  معصومه گنجه ای

من تشنه ام ، لبهایم دهان باز کرده اند . من خسته ام شاخه های ِ تنم بوی ِ سوختن می دهند.من از ستاره تا ستاره دویدم ، افتادم.

اما امشب که بخوابم یک بغل رویا خواهم چید. یک سبد ستاره صید خواهم کرد. گلدانهایم را از باران ِ ترانه پُر خواهم کرد. تو لبخند خواهی زد ، من بوسه خواهم نشاند.

و فردا …

و فردا اگر پرنده ای بر شاخه ی نو شکوفه ی درخت ِ حیاط ، نام تو را صدا زد ، تردید نکن. اندکی آب و دامنی ستاره بیاور. بهار که بیاید حیاطمان پر از ستاره خواهد شد تا از همین ثانیه ی نسیم و اردیبهشت تا غروب ِ آخرین پرتوی ِ واپسین چراغ ِ دنیا ، آواز هیچ پرنده ای بی ستاره نماند.

- امروز چهارشنبه است و جملات بالا گوشه ای بود از تصاویر ِ دوشنبه هایم.نوشتمش که بماند برای فردا.

من از چیدن شکوفه های ِ سرخ ِ گونه هایش گذشته ام ، ازتماشای  تلولو رشته های طلایی ِ گیسوانش چشم پوشیده ام. از لمس ِ ارتعاش ِ قلب کوچکی درون رگهای سرمازده اش سهمی نخواسته ام. من سالهاست تنها به جستجوی نوازش ِ موسیقی ِ حضورش دویده ام.

گم شده بودم

به دنبال شانه هات

به دنبال کاشتن دانه های اشک بر پیراهنت.

در خیالات آن شبش شمع هایی دیده بود بی آنکه روشن شده باشند ، سوختند ، ذوب شدند.

قرار گذاشته بود امشب بی پرواتر از همیشه بنویسد . بی واهمه از خودش ، از مخاطبانش . بگوید که میله های تنهایی بر پوسته ی سینه اش هجوم آورده اند. برای خودش ، برای کاغذهایش ، گریه کند.

از تاریخ آخرین گریه هایش که میان گفتگویی ساده با دوستی نادیده شکل گرفته بودند بیست روزی گذشته بود. راز آن اشک ها را فراموش کرده بود. گذشته به خوابی می مانست که چند شب پیش از سر گذرانده بود ، ترسیده بود ، از خواب پریده بود و حالا چیزی در حافظه اش نداشت ؛ خواب کدام پرنده ی غمگین را دیده بود؟!

سال های کودکی بسیار دور می نمود ، نوجوانی و جوانی همچون پرواز بادبادکی که از دست های پسربچه ای رها شده باشد ، دیگر بر نمی گشت و جالا امشب ، در تنهایی خویش غوطه می خورد.

زندگی را در فنجان چایی ریخته بود و فراموش کرده بود بنوشد ، حالا سرد بود و خواب ِهیچ بوسه ای را نمی دید.

قرار  گذاشته بود بخندد ، شادی کند ، برای خودش جشن بگیرد ، یک روز از سیصد و شصت و پنج روز. اما انگار پیرتر از این حرف ها شده بود. صدای ِ هوهوی ِ خزان در سینه ی داغ بهار پیچیده بود.

پی نوشت : احساس می کنم فضای وبلاگ خیلی بی روح است. زین پس هیچ نظری بی پاسخ نمی ماند.

از انتقادات و پیشنهادات شما استقبال می شود.

پی نوشت: قرار بود از گنجشک بنویسیم ، سهم من هم این شد!‏
-دلم برای وبلاگم و دوستانش حسابی تنگ شده!
-اگر نحوه ی نگارش مناسب نیست ، ببخشید،‏ دارم با گوشی به روز میکنم خانه ام را.

در‏ ‏انگشتهای‏ ‏گندمی‏ ‏ات‏ ‏فرو‏ ‏خواهم‏ ‏رفت‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏‏ ‏   ‏ ‏

جایی‏ ‏که‏ ‏بوی‏ ‏بوسه‏ ‏های‏ ‏بامدادان‏ ‏میدهد

باید آرام گرفت ، به آرامی به نفس های زندگی پیوست که دارد سفیدی ِ سردش را بر زردی ِ برگهای باغچه می نشاند . سراغ بامداد و نسیم و ترانه رفت و در خیال پرنده ای نشست که روی شاخه ی لخت و سرمازده آواز می خواند ، اتفاق تازه ای نیست اگر بفهمیم سر ِ پر از آوازش به سالهای دور ِ کوچ می اندیشد …

دستهایم که از حرارت تنت جریان گرفته بودند ، حالا سرد، حالا زمستان ، حالا ابری شده اند و پرتوهای نور را سد می کنند. برف می آید و لبخند ِ سفیدی لای برفها قدم میزند ، چشمهایش از آشوب ِ فردا خبر می دهند و موهایش که تمام سفیدی را ربوده اند مرا به شب ، مرا به زنجیر ، مرا به لب های ِ دوخته ی ِ تو می برند.

اینک زمزمه ای کن و صدا را به رختهای ِ زمستان خورده ام بازگردان ! میدانم که باز خواهی رفت اما اندکی طلوع بیاور برای روزهای دور ، روزهایی که پشت کوههای دور نشسته اند و پر از ابهامند.